Παναθηναϊκός: Κυνηγώντας (πάλι) την ουρά σου

Οι νέοι που έρχονται στο Κορωπί δεν είναι εύκολο να απορροφηθούν και να αφομοιωθούν εύκολα στο υπόλοιπο σύνολο. Πρώτον διότι όλοι -παλιοί και “νέοι”- αφομοιώνουν ακόμη το στυλ παιχνιδιού που θέλει να περάσει ο νέος προπονητής και δεύτερον, διότι η ομάδα δεν έχει ακόμη ομοιογένεια.

Κι αυτό φάνηκε στη Φθιώτιδα όπου αρκούσε να μπει ο Μαντσινι μέσα δεξιά και να λείψει ο Σιώπης, να μην υπάρχει δημιουργικό χαφ στο τερέν ώστε η ομάδα να μπλοκάρει στο πρώτο μέρος και μετά το 0-1 να βγάλει απλά ένστικτο αυτοσυντήρησης. Ο Παναθηναϊκός παρουσιαζόταν σαν… χαμένος μέσα στο γήπεδο και δεν μπορούσε να φτιάξει έναν συνδυασμό της προκοπής για να απειλήσει όχι μόνο απέναντι στην Λαμία αλλά και την Βίκινγκουρ που δεν ξέρουμε τι θέση θα είχε στο πρωτάθλημά μας αν λάμβανε μέρος.

Όταν περιμένεις τα πάντα απ’ τον Τετέ, τον Βαγιαννίδη και τον Πελίστρι, μια, δυο, τρεις, θα γίνει η ζημιά και μετά…αντίο ζωή. Το χειρότερο είναι πως νιώθεις πως όλα τέλειωσαν από τον Φλεβάρη κι αυτό γιατί το καλοκαίρι δεν δούλεψες σοβαρά, δεν έχεις τρεξίματα, δέσιμο, προοπτική, σύνδεση με τον κόσμο! Το χειρότερο είναι πως απουσιάζει επιδεικτικά το πλάνο γι αυτό και έχεις φτάσεις αμέτρητες φορές να κυνηγάς την ουρά σου!