Η απάθεια που σκοτώνει

Τι λέγαμε μετά την τριάρα από την Λαμία; “Ας μας φέρει κάποιος ένα σύννεφο να πέσουμε”. Μετά το 3-1 απλά στο στόμα ερχόταν μια λέξη: “Αναμενόμενο”. Από την γκέλα ολκής, από τα λάθη της ίδιας της ομάδας τα οποία δε γίνεται να μην πληρώσει και μάλιστα ακριβά. Το ζήτημα είναι οι αντοχές που δεν υπάρχουν.

Βυθιζόμαστε πάλι στο ίδιο τέλμα απελπισίας, ξενερώματος, μιζέριας. Συνεχίζοντας την περίφημη συζήτηση πως “εσείς φταίτε” (όποιοι κι αν είστε οι εσείς) όσο οι αντίπαλοι ξέρουν ότι δεν χρειάζεται να κάνουν κάτι για να προκαλέσουν εσωτερική κρίση, τα καταφέρνουν μια χαρά οι Παναθηναϊκοί να συντηρούν την κακομοιριά, είτε επειδή οι οργανωμένοι έχουν χωριστεί σε στρατόπεδα, είτε επειδή από…ψηλά δεν υπάρχει καμία σπουδή να πατήσεις στο λαιμό όλα αυτά τα λαμόγια που έχουν στήσει περιουσίες πάνω σου, κρατώντας σε διαρκώς σε τέλμα. Πραγματικά αυτό που μας ενοχλεί περισσότερο, είναι το διαρκές… σοκ ως αντίδραση για την κατάσταση αυτή.

Λες κι έγινε κάτι πρωτόγνωρο ή μη αναμενόμενο. Στην πράξη όσα βλέπουμε είναι απολύτως νορμάλ και αναμενόμενα αφού δεν σέβεσαι το άθλημα, μήτε την παράδοση του Συλλόγου! Κάτι που θα συμβεί και του χρόνου όσο ο Παναθηναϊκός εξακολουθεί να διοικείται όχι ως πρωταγωνιστής, αλλά ως ρυθμιστής!