Παναθηναϊκός: Δεν αντέχεται άλλο να είσαι το... γαϊτανάκι τους!

Όλες οι ομάδες έχουν ανάγκες από παίκτες, αλλά ελάχιστες κουβαλούν αυτό το τρομακτικό ψυχολογικό ντεζαβαντάζ των 2/28 πρωταθλημάτων, μαζί με την παντελή αδιαφορία των διοικούντων για τις διαιτητικές σφαγές που βαστούν από το 1996.

Θέλουμε να πούμε ότι ναι, ΟΚ, υπάρχουν σαφέστατα κενά που πρέπει να “μακιγιάρει” ο Ρουί Βιτόρια, όμως δεν είναι μικρό πράγμα να κάνει πλάκα απέναντί σου κάθε πικραμένος κι εσύ να βγαίνεις αλώβητος ψυχολογικά, ξέροντας πως ότι ιδρώτα και να καταθέσεις στο χορτάρι, θα βρεθεί το “εργαλείο” που δεν θα σου επιτρέψει να πάρεις ότι δικαιούσαι.

Στον θαυμαστό κόσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου φτάσαμε να μιλάμε για ρέφερι, επιτροπές, Ενώσεις, βλαχοπροέδρους αντί η κουβέντα να περιστρέφεται γύρω από παίκτες.

Όλα αυτά από το 1996 και μετά (όχι ότι πριν ήταν όλα καλώς καμωμένα) αφού το πράγμα ξέφυγε με τα εγγυημένα έσοδα του πρωταθλητή από την ΟΥΕΦΑ.

Το “σύστημα” έθρεψε αμέτρητο κόσμο και έχει τόσο βαθιές ρίζες που πλέον το παραποδόσφαιρο έγινε μέρος της ζωής μας. Πρέπει να “προστατεύεις” την ομάδα, να “ελέγχεις” το παρασκήνιο και άλλα τέτοια γραφικά.

Δες μπάλα σου λέει ο άλλος μετά, την στιγμή που έχει γίνει πια μέρος της καθημερινότητας να εφευρίσκονται διαφορετικοί κανόνες ποδοσφαίρου ΜΟΝΟ για τον Παναθηναϊκό.