Παναθηναϊκός: Μεταγραφές από το πάνω ράφι στο δρόμο της εκτόξευσης!

Με παραστάσεις, με εμπειρίες, με θητείες σε καλές ομάδες που είναι σε θέση να βελτιώσουν τους συμπαίκτες τους, αν κοιτάξουν την δουλειά τους και μόνο!

Βλέπετε, τα πράγματα εδώ και πολλά χρόνια στο τριφύλλι είναι πολύ λεπτά. Οι καταστάσεις ακροβατούν σε τεντωμένο σκοινί που δεν ξέρεις πότε θα σπάσει.

Τον Δεκέμβρη χρειάστηκαν π.χ λίγες ώρες ώστε το κλαμπ να καταφέρει το απίθανο: να χάσει την όρεξή του για ποδόσφαιρο το κοινό του που θεώρησε προδοσία την συμπεριφορά στον Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Αν όχι την απόλυση ΣΙΓΟΥΡΑ την συμπεριφορά, αφού ενστάσεις για τον Σέρβο υπήρχαν μπόλικες.

Χωρίς τον κόουτς είδαμε κάμποσους “δικούς του” παίκτες να περνούν στο περιθώριο, Αϊτόρ και Σένκεφλεντ πρώτοι-πρώτοι.

Αυτό που έβγαζαν αμφότεροι ήταν η κούραση τους ενώ ο Ολλανδός το πήγε παραπέρα κάνοντας μποϊκοτάζ στον Τερίμ, χωρίζοντας τα αποδυτήρια στα δύο: οι προαναφερθέντες δεν ένιωθαν την ομάδα δική του – έμοιαζαν να είναι εκεί φυλακισμένοι, δημιουργώντας μικρές εστίες φωτιάς!

Επειδή σε ένα σύλλογο που έχει ξεχάσει τι πάει να πει πρωταθλητισμός οποιοδήποτε πρόβλημα μεγεθύνεται, φτάσαμε να λέμε μετά την αποπομπή Τερίμ και την επαναπρόσληψη του…βοηθού του Γιοβάνοβιτς, πως ο Παναθηναϊκός είναι νευρασθενικός κι όχι απλά άρρωστος.

Ολες οι μεγάλες ομάδες έχουν προβλήματα κατά καιρούς αλλά 14 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα δεν έχει μείνει ποτέ του το σωματείο κι αυτό λέει πολλά για την διοικητική ανεπάρκεια που το βασανίζει εκτός όλων των άλλων παθογενειών του.

Είναι η πρώτη φορά που κυριαρχεί έντονος φόβος για το αύριο κι η αντίθεση είναι τρομερή αν σκεφτείς τα χρόνια που προηγήθηκαν: η ομάδα που επί Ιβάν ήταν δυσκολοκατάβλητη, σήμερα δεν είναι παρά μια μεγάλη άρρωστη, που ένας Θεός ξέρει πως θα ξεπεράσει την κρίση της.

Από παράδειγμα προς μίμηση έγινε παράδειγμα προς αποφυγή μέσα σε μέρες κι όλα αυτά γιατί δεν εκτίμησε σωστά τη δουλειά ενός προπονητή που με κόπο και πραγματική σοφία κρατούσε το χειρόφρενο μπροστά στην κατηφόρα του χάους.