Όλοι μια γροθιά απόλυτα συμβατοί μεταξύ τους

Μέχρι τώρα σε κάθε ομάδα που δούλεψε ο Iβάν Γιοβάνοβιτς η μέθοδος ήταν ίδια. Την πρώτη χρονιά η ομάδα έπρεπε να μάθει τη διάταξη και τους κανόνες της στρατηγικής με όποιο κόστος: στον Παναθηναϊκό ο κόουτς ξεκίνησε έχοντας μετρήσει 10 ήττες!

Πέρσι οι παίκτες ολοκλήρωσαν τη σεζόν παίζοντας… ξύλο σε σερί ντέρμπι πρωταθλήματος/Κυπέλλου. Την περασμένη άνοιξη έμαθαν να είναι σκληροί, κατάλαβαν ότι υπάρχουν παιχνίδια στα οποία και η άμυνα είναι λύση, δέχτηκαν από κάποιο σημείο και μετά ότι ακόμα κι η καταστροφή μπορεί να είναι τρόπος να σταθείς όρθιος.

Θυμηθείτε την αντίδρασή τους όταν έφεραν 0-0 με τον Βόλο. Νωπό παράδειγμα, όλοι ξέρουμε τι ακολούθησε. Βέβαια τα παραπάνω δεν ήταν ούτε κατήχηση ούτε στρατηγική, ήταν κανόνας επιβίωσης. Τη δεύτερη χρονιά του Ιβάν η ομάδα -το νιώθεις ότι- μαθαίνει πολλά.

Ψυχανεμίζεσαι πως ο Παναθηναϊκός αποκτά στάλες ωριμότητας. Πόσο ωραίο να ταυτίζεται ο τρόπος του προπονητή με τον τρόπο του Παναθηναϊκού. Εύκολο δεν είναι, θυμάστε π.χ ότι ο Λάζλο Μπόλονι στο ξεκίνημά του νικούσε αλλά ο κόσμος δυσφορούσε.

Ή για να πάμε παλιότερα (2008) όταν η ομάδα του Πεσέιρο ήταν για μήνες στην κορυφή αλλά η πρότασή της δεν συγκινούσε τους οπαδούς. Τώρα όλοι μοιάζουν μια γροθιά, απόλυτα συμβατοί μεταξύ τους.

Δημήτρης Στρατής