Τα μαθήματα του Ιβάν εξίσου θεαματικά με τους διεκδικούμενους τίτλους

Σίγουρα σου λείπει η κλάση και η προσωπικότητα των παιδιών που αποχώρησαν το καλοκαίρι, το μπόι και τα κάθετα τρεξίματα του Αλεξανδρόπουλου, η τακτική σοφία του Μαουρίτσιο, τα κρατήματα μπάλας του Βιγιαφάνιες, ο πλουραλισμός του Γκασίνοβιτς.

Όμως από την άλλη έχεις τον διαβολάκο Μαντσίνι, τον Κλαϊνχάιλερ που δοκιμάζει το πόδι του σε όποια απόσταση κι αν είναι από το τέρμα, τον Παλάσιος που αποτελεί σταθερή αξία, τον φέρελπι Τσέριν και τον Κουρμπέλη που τις τελευταίες εβδομάδες πατά όλο και πιο πολύ τα αντίπαλα καρέ.

Ο Σέρβος προσπαθεί να αλλάξει τον πρωτοπόρο από ομάδα των αρτιστών σε σύνολο που θα βγάζει στο γκολ παίκτες από τις δεύτερες γραμμές.

Το τριφύλλι ακόμα σε αυτό προσαρμόζεται, δεν είναι έτοιμο κι αυτό είναι το συναρπαστικό τής σεζόν του: το βλέπουμε να χτίζεται, να αλλάζει, να προοδεύει και γι’ αυτό το γήπεδό του είναι φίσκα.

Γιατί τα μαθήματα του Ιβάν είναι για το κοινό εξίσου θεαματικά με τους τίτλους που μετά από τόσα χρόνια το κλαμπ έφτασε να διεκδικεί.