Παναθηναϊκός: Αυτό που λείπει από Ιωαννίδη-Σπόραρ

Στο δεύτερο σκέλος είμαστε παραπάνω από καλά, βλέπουμε τους χαφ (Μαντσίνι, Παλάσιος, Κουρμπέλη) να αράζουν στα αντίπαλα καρέ και ακόμα παιδιά με μικρή συμμετοχή να απειλούν με καλές προσπάθειες (Κλαϊνχάιλερ) αλλά και αρκετά όβερλαπ από τους ακραίους αμυντικούς.

Αυτό που λείπει είναι το φονικό ένστικτο ων φορ κι αυτό δεν αφορά τον Ιβάν που τρόπους για να τροφοδοτεί το εννιάρι έχει βρει.

Μπορεί να λείπουν οι πολλές στοχευμένες, φαρμακερές σέντρες από τις πλάγιες γραμμές που ο στράικερ θα μπορούσε να αξιοποιήσει, μα κατά τα άλλα οι πλάγιοι χαφ συνεργάζονται με τα μπακ, υπάρχει πρέσινγκ των επιθετικών χαφ, άρα οι κυνηγοί στηρίγματα έχουν.

Το να ζητάς από τον Ιωαννίδη και τον Σποράρ να τα κάνουν όλα μόνοι τους είναι ποδοσφαιρικό παράδοξο, δεν συμβαίνει, όμως από την άλλη και σε καθαρές φάσεις που βρίσκουν οι στράικερ γκολ δεν παίρνεις.

Π.χ αν ο Αντράζ είχε σκοράρει στο Φάληρο στο 78΄ σήμερα θα μιλάγαμε από άλλη βάση ενώ και με τον Παναιτωλικό μόνος του τέρματος είδε τον αμυντικό να του βγάζει εκτός εστίας το πλασέ που επιχείρησε.

Ο Παναθηναϊκός έχει τρόπους να παίζει επίθεση, διαθέτει προπονητή που το υλικό το αξιοποιεί, δηλαδή παίρνει από όσους έχουν κάτι να δώσουν, πραγματικά τα πάντα.

Σήμερα λείπει κυρίως ο τρόπος του στράικερ.