Καπίνο: «Δύσκολα θα γύρναγα στον Παναθηναϊκό» (vid)

Ο Στέφανος Καπίνο μίλησε στο Mundial Morning Show για το αν θα γύρναγε να παίξει στο ελληνικό πρωτάθλημα κι αν θα επέστρεφε ποτέ στον Παναθηναϊκό…

Αναλυτικά:

Για το αν θυμάται την πρώτη φορά που έπαιξε σε επαγγελματικό επίπεδο:

«Στον Παναθηναϊκό ήμουν 17 χρονών, ήμουν στον πάγκο σαν φίλαθλος που βλέπει το ματς. Παίρνει την κόκκινη τότε ο Ορέστης και δεν κατάλαβα ότι έπρεπε να μπω εγώ, καθόμουν στον πάγκο και κοίταζα κι έρχεται ο προπονητής τερματοφυλάκων και μου λέει “σήκω, μπαίνεις”. Έγινα σαν πανί, άσπρος. Δεν το συνειδητοποιείς, μετά καταλαβαίνεις τι γίνεται και δυστυχώς δεν το ζεις κιόλας εκείνη τη στιγμή.»




Για το αν σκέφτεται να επιστρέψει στην Ελλάδα:

“Δεν έχω αποκλείσει το να επιστρέψω. Έχω παίξει και στις δύο μεγάλες ομάδες, Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό, οπότε δύσκολα θα ξαναγύρναγα σε μία από αυτές. Δεν είναι μέσα στα πλάνα μου να γυρίσω στην Ελλάδα. Όλα είναι πολύ καλύτερα στο εξωτερικό απ’ ό,τι στην Ελλάδα, αλλά υπάρχουν κι άλλοι παράμετροι στη ζωή που μετράνε, είναι η οικογένειά σου, είναι η ζωή σου, οι φίλοι σου, κάποια πράγματα που όταν λείπεις πάρα πολλά χρόνια και σ’ αυτή την ηλικία σου λείπουν”.

Για το ζήτημα της ψυχικής υγείας και το πόσο δύσκολο είναι για έναν ποδοσφαιριστή να διαχειριστεί όλη την πίεση:

“Με τους ρυθμούς που ζούμε όλοι οι άνθρωποι αυτή τη στιγμή και με όλα αυτά που γίνονται στον κόσμο την τελευταία δεκαετία νομίζω ότι κάθε άνθρωπος χρειάζεται βοήθεια. Όσον αφορά το ποδοσφαιρικό κομμάτι σίγουρα είναι ένα άθλημα που κάποιος θα πει “έλα, παίρνει εκατομμύρια, τι ανάγκη έχει;”. Έχει πίεση, δεν θα πω εγώ τώρα “τι τραβάμε εμείς οι καημένοι οι ποδοσφαιριστές”, αλλά έχει πίεση.

Όταν εγώ για παράδειγμα ήμουν ένα παιδί 21 χρονών κι έπρεπε να πάρω μία απόφαση για την καριέρα μου και πήγα από τον Παναθηναϊκό στον Ολυμπιακό και μετά έγινε ό,τι έγινε, δεν θα το παίξω θύμα, αλλά σίγουρα ήταν πολύ δύσκολο για μένα για να το διαχειριστώ και σίγουρα κι εγώ χρειάστηκα βοήθεια.

Κι ευτυχώς βρήκα έναν άνθρωπο, τον ψυχολόγο μου, που τότε ήμασταν σε καθημερινή επαφή και προσπαθείς να βάλεις τη ζωή σου σε μία σειρά. Όταν κάποιος άλλος ήταν φοιτητής 21 χρονών, εγώ είχα να αντιμετωπίσω ότι δεν μπορώ να βγω σε συγκεκριμένη γειτονιά, έπρεπε να πάω από εκεί για να μην με βρίσουν, να προσέξω τι θα κάνω όταν μπω στο γήπεδο κι αυτά είναι πράγματα 21-22 χρονών που κανείς δεν μπορεί να διαχειριστεί.

Πρέπει να είσαι και τυχερός να βρεις έναν άνθρωπο που θα σε καταλάβει, θα ταιριάξεις, ώστε να εξελιχθείς και να γίνεις καλύτερος στη ζωή σου, γιατί είναι πιο σημαντικό από το ποδόσφαιρο. Ποδόσφαιρο άντε να παίξουμε μέχρι τα 35-36 μας και μετά έχουμε μία ζωή να ζήσουμε κι αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι”.

Για το ότι είναι πιο ενεργός πλέον στα social media και αν έπαιξε ρόλο ότι είναι στο εξωτερικό:

“Καταρχάς είναι να τα βρεις με τον εαυτό σου πρώτα. Δηλαδή εγώ όταν κατάλαβα τι γίνεται, σταμάτησα να σκέφτομαι τι θα πουν. Δυστυχώς δεν νομίζω ότι είναι εύκολο να γίνει αυτό στην Ελλάδα. Αρχικά, πρέπει ο άλλος να μην είναι Έλληνας και να μην τον νοιάζει καθόλου. Και η μεγαλύτερη διαφορά που έχω δει στο εξωτερικό είναι ότι πχ εγώ που πήγα εκεί ως Έλληνας ή ο Ιταλός, ο Ισπανός, ο Γερμανός θα είναι πάντα από πάνω.

Πρέπει τουλάχιστον να είσαι 1-2 επίπεδα πιο πάνω για να φτάσεις. Στην Ελλάδα αντίθετα, έρχεται ο οποιοσδήποτε ξένος και πάλι πρέπει να είσαι 2 επίπεδα πάνω για να τον φτάσεις. Οπότε αυτομάτως ο Έλληνας ποδοσφαιριστής θα πει ότι πρέπει να είμαι σωστός σε όλα, δεν πρέπει να ξεφύγω καθόλου, τα social media δεν τα σκέφτεται καν.

Γιατί όταν ξέρει πως ό,τι κι αν γίνει αυτός είναι που θα κριθεί, ο πρώτος που θα κράξουν, αυτός είναι ο πρώτος που θα φάει κι όλη την πίεση. Γιατί ειλικρινά ποιος δεν θα ήθελε να έρθει στην Ελλάδα, να μείνει στην Ελλάδα, να ζήσει και να παίξει ποδόσφαιρο; Αλλά δεν τα έχουμε καταφέρει”.