Κασναφέρης: «Ήμουν Ολυμπιακός. Τι να πω ότι ήμουν; Ροζ Πάνθηρας; - Μ@λ@κες σπρώξτε Παναθηναϊκό...»

Ο Γιώργος Κασναφέρης μίλησε για την πορεία του ως διιατητής αναφέρθηκε στην ομάδα που υποστήριζε, ενώ σχολιάζει και ένα ματς του Παναθηναϊκού με την Ξάνθη.

Ακολουθεί ένα απόσπασμα όσων δήλωσε στο gazzetta.gr:

«Ναι, πιτσιρικάς ήμουν Ολυμπιακός. Αν δεν συμπαθείς μια ομάδα, δεν έχεις σχέση με το ποδόσφαιρο. Τί να πω ότι είμαι; Ροζ Πάνθηρας; Δεν μπορείς να είσαι στο ποδόσφαιρο και να μην είσαι κάτι… Και Ολυμπιακός έγινα συγκυριακά. Ο πατέρας μου δούλευε στο εργοστάσιο της ΙΟΝ στην Πειραιώς. Ο συγχωρεμένος ήταν άσχετος με το ποδόσφαιρο, η οικογένειά μου πάλι άσχετη με το ποδόσφαιρο. Μόνο εγώ ασχολήθηκα. Πώς; Οι καταστάσεις τα έφεραν έτσι. Ο Θεός ξέρει. Δίπλα στο σπίτι μου, ήταν ο κυρ Στέλιος κι ο κυρ Ανδρέας που ήταν φόλα ΑΕΚ. Οι φίλοι μου ήταν επίσης ΑΕΚ. Με πίεζαν όλοι να γίνω ΑΕΚ. Χωρίς καμία σκέψη είπα: “Όχι θα γίνω Ολυμπιακός”. Ήμουν Ολυμπιακός και τα πιο πολλά ματς που είχα δει ήταν μέσα στη Σκεπαστή, γιατί όλοι μου οι φίλοι ήταν ΑΕΚ. Ενα παιδί 14-16 ετών για να πάει στο Καραϊσκάκης με το τρένο ήθελε 7 μέρες. Άδεια από το σπίτι ούτε για αστείο. Δεν το συζητάμε. Ήμουν Ολυμπιακός γιατί είπα ότι θα είμαι Ολυμπιακός. Για αντίδραση σε αυτούς που με πίεζαν, και λόγω του τόπου εργασίας του πατέρα μου στον Πειραιά έγινα Ολυμπιακός».

«Όταν είδα τον Βαρδινογιάννη στο φουαγιέ του ΟΑΚΑ, άλλαξα επτά πάμπερς»

«Ήμουν 12 χρόνια στην Α’ Εθνική και 10 χρόνια διεθνής με παιχνίδια στο Champions League. Εγώ προσπάθησα μέσα στο ποδόσφαιρο και μέσα στην διαμορφωθείσα κατάσταση να ισορροπήσω με όσο το δυνατόν μικρότερες απώλειες υπήρχαν. Και όποιος μου πει ότι σε οποιαδήποτε δουλειά δεν τον έχουν πάρει τηλέφωνο να του πουν κάτι, δεν θα ισχύει, θα είναι ο Άγιος των Αγίων. Μη μου πεις ότι εσένα ποτέ δεν σε πήραν τηλέφωνο να γράψεις κάτι ή να στρογγυλοποιήσεις κάτι. Δεν ζούμε σ’ έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο. Έτσι κι εγώ προσπάθησα να ισορροπήσω με όσο το δυνατόν μικρότερες απώλειες, βάζοντας τα δικά μου όρια και το δικό μου οχυρό γύρω από τον εαυτό μου.

Μέχρι να ανέβω στην Α’ Εθνική δεν καταλάβαινα τη μάνα μου. Με κοιτούσες στραβά και σε είχα καθαρίσει. Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι είναι κάτι διαφορετικό η Α’ Εθνική. Και σας είπα τρία ματς που έφαγα τρία χαστούκια, στο ξεκίνημα της καριέρας μου. Μετά απ’ αυτά όμως προσπάθησα να ισορροπήσω πάνω σ’ αυτήν τη βάρκα που λέγεται επαγγελματικό ποδόσφαιρο, γιατί αντιλαμβάνεσαι ότι τα όνειρα απέχουν από την πραγματικότητα, η οποία είναι σκληρή και πρέπει να αποφασίσεις ή να πας σπιτάκι σου ή να κολυμπήσεις μέσα σ’ αυτήν την κοινωνία που ζούμε.

Και επειδή μετά από αυτήν την συνέντευξη διάφοροι θα αρχίσουν να λένε τα δικά τους…. Ηθικοπλαστικά μαθήματα δεν δέχομαι από κανέναν, γιατί έξω από το χορό όλοι κάνουν τα κοκόρια. Κανένας δεν ενδιαφέρεται για την διαιτησία και επειδή έχω ζήσει όλους τους μεγάλους αυτοί θέλουν να έχουν υπό την επιρροή τους το ποδόσφαιρο, μα ΟΛΟΙ. Και όταν δεν μπορούν, βγάζουν διαγγέλματα για το 50-50. Όταν μπορούν να έχουν μια εξωθεσμική παρέμβαση τότε αυτό το ξεχνούν. Τα άλλα που διαλαλούν καθημερινά ότι κόπτονται για το καλό του ποδοσφαίρου είναι για γέλια διότι κατά καιρούς ΟΛΟΙ οι μεγάλοι έχουν ασκήσει μια εξωθεσμική επιρροή στην διοίκηση του Ελληνικού Ποδοσφαίρου και για το μόνο που φρόντιζαν είναι να γίνονται πιο δυνατοί, αλλά για το προϊόν δεν φρόντισαν να βελτιώσουν τίποτα.

Θυμήθηκα ένα περιστατικό ερχόμενος εδώ και ήθελα να σας το πω. Το 1998, σε ένα σεμινάριο διαιτησίας με τον Βουράκη αρχιδιαιτητή καλεσμένος είναι ο Γιώργος Βαρδινογιάννης, ο οποίος Γιώργος Βαρδινογιάννης είναι από τις μορφές του ελληνικού ποδοσφαίρου και έχει γράψει στο ελληνικό ποδόσφαιρο τη δική του ιστορία. Για μένα είναι δέος. Δεν μπορώ να μην πω ότι δεν είναι δέος κι ο Κόκκαλης κι ο Βαρδινογιάννης. Μπορεί να μην είναι σήμερα στο ποδόσφαιρο, αλλά εμείς μ’ αυτούς μεγαλώσουμε και πορευτήκαμε και δεν μπορώ να μην έχω σεβασμό στις προσωπικότητές τους. Στο φουαγιέ λοιπόν έχει μπουφέ. Τρώμε ένα σνακ και πίνουμε ένα κρασάκι… Ε, πως τα φέρνει η τύχη και έρχομαι τετ α τετ με τον Βαρδινογιάννη. Καταλαβαίνεις… Είμαι ήδη ο δακτυλοδεικτούμενος ως “το παιδί του συστήματος”. Δεν μπορούσα να κρυφτώ, ούτε να κάνω ντρίμπλα. Ετσι, του λέω: “Γεια σας κύριε Πρόεδρε”. “Γεια σας”, μου λέει. “Είμαι ο Γιώργος Κασναφέρης”, του λέω. “Ο Ολυμπιακάκιας;”, με ρωτάει. Μόλις μου το είπε αυτό άλλαξα επτά πάμπερς. Και εκεί γυρίζει και μου λέει: “Να μην ντρέπεσαι για ό,τι είσαι και καλά κάνεις και το λες. Αρκεί όμως μέσα στο γήπεδο να σφυρίζεις ό,τι βλέπεις”. Όταν μου το είπε αυτό ένιωσα… Όχι απλά ανακούφιση. Διότι όπως σας είπα όλοι κάτι είναι. Αν διοικούσα το ποδόσφαιρο ή τη διαιτησία και ρωτούσα έναν διαιτητή τι ομάδα είναι και μου έλεγε “Κάτω Ραχούλα”, θα τον έστελνα σπίτι του. Δεν γίνεται να είσαι στο ποδόσφαιρο και να μην συμπαθείς κάποια ομάδα ή να το παίζεις Κινέζος και να είσαι Εθνική Ελλάδας. Τότε πήγαινε σπίτι σου και κάνε τον διαιτητή στην 25η Μαρτίου, στους τσολιάδες στην παρέλαση.

Ύστερα από 40 χρόνια ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΤΙΠΟΤΑ, έχει εκφυλιστεί όλο αυτό. Το απομυθοποιείς όλο αυτό. Τώρα είμαι Ορφέας Ξάνθης, η ομάδα του “αδερφού” μου του Μπάμπη Χατζημεστή, Ασκληπιός Επιδαύρου που είναι η ομάδα του χωριού μου, Πανερυθραϊκός και Χολαργός που είναι εκεί ο φίλος μου ο Κυριάκος Γεωργιάδης. Από τους “μεγάλους” τι να είμαι πια… Όταν είσαι όμως 18-20 ετών και μπαίνεις στο ποδόσφαιρο κάτι είσαι και πρέπει να έχεις την τόλμη να το πεις».

«Μ@λ@κες σπρώξτε Παναθηναϊκό…»

«Όχι μωρέ. Ήμουν λίγο αντιδραστικός και όσο μου πήγαινες κόντρα τόσο τρελαινόμουν. Ηθελα να τους τσιτώνω λιγάκι. Αντί να ασχοληθούμε με σοβαρά θέματα, ασχολούνταν με αυτές τις χαζομάρες. Τί θα μου έκαναν; Θα μου έβαζαν τιμωρία και μετά πάλι θα έπαιζα. Αφού δεν υπήρχαν και πολλοί. Στην Τούμπα τί τους έκανα! Εχω παίξει την Πέμπτη στην Ευρώπη, δεν θυμάμαι ποιο είναι το ματς. Στην Μπριζ με κάποιον… Σάββατο παίζω Παναθηναϊκός-Ξάνθη κι ο Παναθηναϊκός στο ημίχρονο είναι πολύ καλός. Γίνεται ένα σπρώξιμο στον Σαλπιγγίδη σε ένα κόρνερ, απ’ αυτά που γίνονται αλλά δεν μου φάνηκε πέναλτι και δεν το δίνουμε. Μέσα στο γήπεδο δεν το ζήτησε κανένας. Διαιτητής όμως, εγώ, ο “Ολυμπιακάκιας”. Πάμε στο ημίχρονο και έρχεται ο Μήτσου και μου λέει: “Κύριε Κασναφέρη ήταν πέναλτι”. Ήταν απ’ αυτά τα πέναλτι που το είδαν από την τηλεόραση και το κατάλαβαν πέντε λεπτά μετά.

Λέω στους επόπτες: “Μ@λ@κες σπρώξτε Παναθηναϊκό γιατί θα τιμωρηθούμε”. Στο δεύτερο ημίχρονο παίζουμε 100% Παναθηναϊκό. Η Ξάνθη δεν υπήρχε στο γήπεδο, είχε κρεμαστεί από τα δοκάρια. Το ματς λήγει 0-0. Ερχεται ο παρατηρητής μέσα στα αποδυτήρια, ο Μανώλης ο Γιανναδάκης, όλα καλά. “Μία φασούλα χάθηκε μόνο, απ’ αυτά που γίνονται… Ολα καλά”, μας λέει. Δέκα μέρες μετά με παίρνει ένας δημοσιογράφος και μου λέει “τιμωρήθηκες”. Τρελάθηκα. Πήγα πάνω στην ΚΕΔ και τους λέω “θα παραιτηθώ”. Μου είπαν “όχι, μην λες βλακείες κλπ”. Και έτσι έμεινα 40 μέρες έξω.

Λέω “έτσι είστε κερατάδες; θα σας δείξω”. Πάω να παίξω ένα ΠΑΟΚ-Λεβαδειακός. Είχα 4ο ένα παιδί από τη Λάρισα, τον Κουκουλωμένο. Ερχεται αυτός από την Λάρισα, εμείς είχαμε πάει Θεσσαλονίκη από την προηγούμενη. Εγώ είχα ήδη φτιάξει το σενάριο να τους κάνω χουνέρι. Περίμενα όμως να κερδίσει ο ΠΑΟΚ 3-0 να τελειώνει νωρίς το πανηγύρι. Στο πρώτο ημίχρονο η διαιτησία είναι 50-50. Στο δεύτερο άντε να δώσουμε κάνα σποράκι στον ΠΑΟΚ για να ξεμπερδεύουμε. Ο ΠΑΟΚ είναι νεκρός. Στον Κουκουλωμένο του είχα πει από πριν:” Σήμερα θα παίξεις”. Στο 89′ βάζει ο ΠΑΟΚ το γκολ και μόλις γίνεται το 1-0 του λέω του Κουκουλωμένου: “Μπαίνεις, βγαίνω”. Μου λέει: “Και τι θα κάνω”; Του απάντησα: “Θα σφυρίζεις ό,τι σου λέω εγώ”. Τελειώνει το ματς 1-0 και φεύγουμε. Τρελάθηκε όλο το σύστημα. Μου είπαν: “Γιατί βγήκες”; Τους είπα ότι “δεν μπορούσα, είχα ζάλη”. Άλλες σαράντα μέρες τιμωρία».