«Ήμουν υπό την ομπρέλα του Βαρδινογιάννη και εν συνεχεία του Πατέρα»

Ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης μίλησε μεταξύ άλλων για την πορεία του στον Παναθηναϊκό και όσα συνάντησε.

Διαβάστε ένα απόσπασμα όσων δήλωσε στο gazzetta.gr:

Τι θυμάσαι από τις μέρες που είχε προκύψει η πρόταση από τον Παναθηναϊκό;

«Ουσιαστικά εγώ δεν μιλούσα με κάποιον από τον Παναθηναϊκό, μόνο με τον μάνατζέρ μου, τον Ευαγγελόπουλο και τον Αγγελή. Ο Ευαγγελόπουλος μιλούσε με τον Παναθηναϊκό».

Ήταν μια περίοδος που είχαν διαστρεβλωθεί πολύ τα πράγματα.

«Μιλάμε για ένα επαγγελματικό ποδόσφαιρο, για μια πώληση ποδοσφαιριστή, πήρε η ομάδα 2 εκατ. ευρώ, τρεις παίκτες πληρωμένους, όλο το προσωπικό του γραφείου και οι παίκτες πήραν σε μια μέρα οφειλές επτά μηνών. Δεν έχει λογική αυτό. Μου έλεγαν υποτιμητικά “ο επαγγελματίας”. Ναι επαγγελματίας είμαι, γιατί το λες υποτιμητικά; Με πικάρεις; Επαγγελματίας είμαι, το λένε τα χαρτιά και η πορεία μου. Άσχετα αν είμαι ΠΑΟΚ. Όλοι αυτοί οι επαγγελματίες που παίζουν σε ομάδες, δεν υποστηρίζουν κάποια ομάδα; Απλά εγώ είχα την τύχη και την ευλογία να ξεκινήσω από την ομάδα που υποστήριζα. Το θεωρώ τύχη και ευλογία, άσχετα που μου γύρισε μπούμερανγκ».

Γι’ αυτό εκτέλεσες και το πέναλτι στο πρώτο ντέρμπι Παναθηναϊκός – ΠΑΟΚ μετά τη μεταγραφή σου;

«Τα χτυπούσε ο Δημήτρης Παπαδόπουλος κι εγώ. Έτσι ήταν η σειρά. Πάω να του πω καλή επιτυχία και μου λέει “βάρα το”. Το εκτέλεσα εγώ. Τι να του έλεγα; Δεν το χτυπάω; Εκείνη τη στιγμή ο Δημήτρης μπορεί να ήθελε να το κάνει αυτό προς όφελός μου. Δεν ήξεραν τα παιδιά στην Αθήνα τι επικρατεί σε μια άλλη πόλη. Μόνο εγώ σε όλο τον πλανήτη χτύπησα πέναλτι σε βάρος πρώην ομάδας μου; Γιατί να μην εκτελέσω το πέναλτι; Αφού με πληρώνει ο άλλος. Ο προπονητής έχει πει είναι “αυτός κι αυτός”».

Γι’ αυτό πιστεύεις πως ήταν δύσκολη η πρώτη φορά που επέστρεψες στη Θεσσαλονίκη για να παίξεις πρώτη φορά τον ΠΑΟΚ ως αντίπαλος; Έπαιξες για 45 λεπτά και έγινες αλλαγή…

«Μου λέει ο Μουνιόθ στο ημίχρονο: “Είσαι καλά; Μπορείς;”. Του λέω “ναι”. Και μου απαντά: “Ok, κάτσε έξω”. (γέλια). Έβραζε η Τούμπα. Εντάξει, ήταν δύσκολο».+

Ποιο ήταν το χειρότερο πράγμα που άκουσες εκείνο το βράδυ;

«Και τι δεν άκουσα. Είχαν ρίξει και φέιγ βολάν στη γειτονιά μου στην Πολίχνη να τα δουν οι γονείς μου. Δεν θυμάμαι τι γραφόταν πάνω σ’ αυτά. Ήμουν στο ξενοδοχείο και μου το είπαν».

Θυμάσαι να σου είπαν κάτι οι δικοί σου;

«Ποτέ δεν έβγαλαν αυτό που ενδεχομένως εισέπρατταν ή ένιωθαν. Ποτέ δεν με φόρτωσαν παραπάνω σχετικά με αυτά που συνέβαιναν στη Θεσσαλονίκη ενώ εγώ βρισκόμουν στην Αθήνα».

Σ’ εκείνους δεν έτυχε κάτι άσχημο στη Θεσσαλονίκη έτσι;

«Απ’ όσο γνωρίζω όχι. Έχω ακούσει μόνο από τρίτους. Ο πατέρας μου ήταν στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, ενεργός άνθρωπος, συνέχεια κυκλοφορούσε. Έχω ακούσει κατά καιρούς από τρίτους ότι κάποιοι ανεγκέφαλοι έβριζαν ενώ ήταν μέσα ο πατέρας μου, εσκεμμένα, για να τα ακούει αυτός. Μου το έχουν πει 2-3 άνθρωποι, αλλά ποτέ δεν ήρθε να μου το πει ο πατέρας μου».

Πώς θυμάσαι τις πρώτες ημέρες στην Αθήνα; Ποιες ήταν οι διαφορές που βίωσες σε σχέση με τη Θεσσαλονίκη και ποιες διαφορές παρατήρησες σε σχέση με τις ομάδες;

«Η Αθήνα με τρόμαξε στην αρχή. Φτάνω στην Αθήνα και λέω “ωχ Παναγία μου αν πάω να μείνω από βενζίνη πού θα βάλω;”. Ένα τέτοιο πράγμα. Λες και είχα κατέβει από το βουνό στην πόλη. Σιγά σιγά άρχισα να τη συνηθίζω. Πολύ όμορφη πόλη, γρήγοροι ρυθμοί, πολύ το άγχος. Πρέπει να έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωή για να είσαι ευτυχισμένος.

Στη Θεσσαλονίκη αυτή η δυνατότητα σου δίνεται πιο εύκολα. Είναι πιο μικρή, έχει λιγότερο άγχος. Αυτό το “χαλαρά” με δύο “λ” δεν βγήκε τυχαία. Αν θες να επιλέξεις μια ήρεμη οικογενειακή ζωή σε ένα μεγάλο αστικό κέντρο, προσφέρεται γι’ αυτό η Θεσσαλονίκη. Αν θέλεις να ζεις στα όρια και στα κόκκινα, η Αθήνα είναι πρώτης τάξεως ευκαιρία. Αν είσαι βιοπαλαιστής, ναι μεν οι ευκαιρίες στην Αθήνα είναι περισσότερες, αλλά είναι προτιμότερο να βρίσκεται κανείς στη Θεσσαλονίκη. Και οι δύο είναι όμορφες πόλεις, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου μακριά από τη Θεσσαλονίκη. Ο Παναθηναϊκός ήταν μια υγιής ομάδας, νοικοκυρεμένη, η οποία προστάτευε αρκετά τους αθλητές. Υπήρχε η ομπρέλα του Βαρδινογιάννη. Υπήρχε μια ηρεμία. Σου πρόσφεραν τα πάντα κι εσύ απλά έπρεπε να παίζεις ποδόσφαιρο. Όσον αφορά τις ομάδες, και θα αναφερθώ στις περιόδους που τις έζησα εγώ διότι αν μιλήσουμε για το σήμερα, ο ΠΑΟΚ είναι ένα επίπεδα πάνω από τον Παναθηναϊκό, ουσιαστικά έχουν αντιστραφεί οι ρόλοι το πώς έζησα εγώ τα πράγματα σε σχέση με το πώς είναι σήμερα. Στην τετραετία μου στον Παναθηναϊκό η ομάδα ήταν υπό την ομπρέλα του Βαρδινογιάννη και εν συνεχεία του Πατέρα.

Είχες την Παιανία όπου σου πρόσφεραν τα πάντα. Είχες ασφάλεια από το φαγητό, μέχρι το κρεβάτι και τον ύπνο. Δεν νιώσαμε ιδιαίτερη πίεση από πλευράς κόσμου, παρότι τα προηγούμενα χρόνια είχαν. Ο ΠΑΟΚ της πρώτης μου θητείας σε σχέση με τη δεύτερη είχε ταράστια διαφορά στην εξέλιξη των πραγμάτων. Όταν επέστρεψα προ Ιβάν Σαββίδη βρήκα σαφώς πολύ καλύτερα τα πράγματα. Όταν δούλευαν στα γραφεία 3-4 άτομα, ξαφνικά τα 4 έγιναν 44-64. Πιο οργανωμένη κατάσταση. Έμπαιναν τα πρώτα λιθαράκια της μεταμόρφωσης και της αλλαγής της ομάδας. Σήμερα ο ΠΑΟΚ μαζί με τον Ολυμπιακό είναι οι καλύτερες ομάδες στην Ελλάδα, αγωνιστικά και οργανωτικά. Έχουν την οικονομική δυνατότητα να προσφέρουν τα πάντα στους αθλητές».

Τι άνθρωπος ήταν ο Βαρδινογιάννης;

«Μια – δυο φορές μίλησα μαζί του, ανταλλάξαμε δυο – τρεις κουβέντες. Την ημέρα της μεταγραφής και άλλες δυο φορές στην Παιανία. Είναι άνθρωπος ο οποίος κερδίζει τον σεβασμό σου. Δεν μπορείς εύκολα να πας να του μιλήσεις. Πολύ σοβαρός κύριος και επιχειρηματίας. Αυτή είναι η εικόνα που έχω εγώ».