Σε ποιον να το πεις και ποιος να σε πιστέψει!

Ο Γιάννης Μπουζούκης δεν ήταν κακός στο ντέρμπι, είδε μάλιστα να βγαίνει από το γήπεδο πάνω που ανέβαινε και πατούσε όλο το γήπεδο (ακριβώς το ίδιο ισχύει για τον Σωτήρη Αλεξανδρόπουλο).

Ο μικρός 100% ήταν ο “νο1” πράσινος που πανηγύρισε για την αποπομπή του Λάζλο Μπόλονι.

Όχι ότι ο Γιώργος Δώνης (που τον καθιέρωσε και τον εμφάνισε στην παναθηναϊκή επικαιρότητα) τα πήγε καλύτερα στην διαχείρισή του αλλά τότε τουλάχιστον αγωνιζόταν, έστω και σε λάθος θέση.

Φέτος περιμέναμε ότι θα τύγχανε διαφορετικής μεταχείρισης από το Ντάνι Πογιάτος. Ο μικρός όπως κι όλοι οι συμπαίκτες του “κάηκε” από την δουλειά του Ισπανού κι έτσι άλλη μια σεζόν πέρασε δίχως το παραμικρό θετικό πρόσημο. Την προηγούμενη χρονιά τον βλέπαμε στα άκρα της επίθεσης, αφού δεν ήταν εύκολο ν’ ανταποκριθεί ως 10άρι απέναντι σε δυναμικούς αμυντικούς μέσους, ωστόσο η επανατοποθέτησή του στον άξονα προς τέλος της θητείας Δώνη άφηνε να εννοηθεί πως ο μικρός θα κέρδιζε τη μάχη της μονιμοποίησης φέτος.

Οι ανακατατάξεις του καλοκαιριού μπέρδεψαν και τον ίδιο. Πήγε πίσω εμφανέστατα, έχοντας μέρος της ευθύνης και κατέληξε επί Μπόλονι ένας ποδοσφαιριστής με τα δικά του προσόντα (κεφάλι ψηλά, κάθετη πάσα, καλοζυγισμένο πόδι) να θεωρείται… περιττός.

Σε ποιον να το πεις και ποιος να σε πιστέψει.

Δημήτρης Στρατής