Σα να γυρίζει το μομέντουμ

Για ένα ακόμα παιχνίδι ο Παναθηναϊκός οπισθοχώρησε (το έκανε και με τη Λάρισα και με το Βόλο), πάλι καλά που η κεφαλιά του Λισγάρα στα χασομέρια δεν βρήκε στόχο, ειδάλλως θα μιλάγαμε για το άκρο άωτο της γκαντεμιάς.

Είναι βέβαιο ότι ο προπονητής δεν είχε δώσει εντολές οπισθοχώρησης αλλά οι παίκτες (με τραυματική-ακόμα-ψυχολογία) προτάσσοντας το ένστικτο αυτοσυντήρησης και μην έχοντας δυνάμεις να κρατήσουν τον αντίπαλο ψηλά, πήγαν πιο κοντά στον Σωκράτη Διούδη στα τελευταία λεπτά.

Λες και βλέπουν κάθε παιχνίδι σαν ένα ντέρμπι μπάσκετ κοιτάζοντας να …σωθούν κατοχή-κατοχή, έχοντας μείνει όρθιοι προηγουμένως απέναντι σε μερικά από τα καλύτερα χτυπήματα του αντιπάλου. Σαν οι πράσινοι να παίρνουν το μομέντουμ με το μέρος τους μέσα από την αποτελεσματικότητα (γιατί αν μιλήσουμε για ενέργεια…αφήστε το καλύτερα) της άμυνας τους.

ΟΚ, να το πεις αυτό όταν παίζεις στην Τούμπα και στο Καραϊσκάκη αλλά όχι απέναντι στα…λιμά! Σαφώς στο γήπεδο τα πράγματα είναι αλλιώτικα, μα η συγκεκριμένη άτολμη, αμυντικογενή εικόνα από την εξέδρα και την τηλεόραση δημιουργεί εκνευρισμό μιας και με ΑΥΤΟΥΣ τους αντιπάλους δεν μπορεί να δεχθεί εύκολα ο κόσμος ότι υπάρχει έστω και μια πιθανότητα να νιώσεις ανασφαλής, φλερτάροντας διαρκώς με το περάσεις το κεφάλι σου στο πορτάκι της φάκας.

Δημήτρης Στρατής