Είναι κι αυτά θέματα που απασχολούν

Tο σπουδαιότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο Παναθηναϊκός από τα Χριστούγεννα του 2018 και μετά είναι ότι παρουσιάζει μια ομάδα χωρίς κίνητρο, ενέργεια, σβηστή από δίψα για επιτυχία.

Το μάτι που γυαλίζει χάθηκε κάπου στο απίθανο ξεκίνημα εκείνου του καλοκαιριού με τον Γιώργο Δώνη να παρουσιάζει μια ομάδα φιγουρίνι , με πάθος, κάψα, νιάτα, τρεξίματα και αξιοζήλευτη ορμή που… έψησε 30.000 ξενερωμένους (κατά τα άλλα) οπαδούς να ανηφορίζουν στο Μαρούσι για να χειροκροτήσουν τους νεαρούς σε μη εμπορικά παιχνίδια.

Από τον δεύτερο γύρο της σεζόν 2018-2019 παίκτες με ποιότητα του 6 και του 7, ατομικά έμοιαζαν με δυο και τρεις βαθμίδες κάτω. Αυτό δεν είναι ευθύνη μόνο των αθλητών.

Κάποιος αδυνατούσε να τους εμπνεύσει, να τους μιλήσει, να τους τρίξει τα δόντια ή να τους ντοπάρει όταν χρειαζόταν, για να μην βάλουμε στην εξίσωση εμμονές στη σύνθεση της 11άδας, άθλιες μεταγραφικές επιλογές και κολλήματα με παίκτες σε κόντρα ρόλους από εκείνους που τους εξέθεταν (Χρήστος Δώνης ως αμυντικό χαφ, Γιάννης Μπουζούκης εξτρέμ, Γκάγιας Ζαχίντ πλάγιος χαφ, Δημήτρης Κολοβός σέντερ φορ).

Σήμερα βλέπουμε μια από τα ίδια, απλά τα ονόματα των πρωταγωνιστών σε γραφεία και πάγκο άλλαξαν. Όταν οι κεφαλές δεν έχουν προσωπικότητα ισχυρή ώστε να επιβληθούν, να εμπνεύσουν και να πείσουν, προφανώς και ο κάθε Φακούντο (με χρόνια καριέρα σε καλή ομάδα της Αργεντινής) θα μοιάζει με ποδοσφαιρικό ανέκδοτο.

Προφανώς και οι απαιτήσεις στον Παναθηναϊκό είναι άλλες, λογικό είναι (κρίνοντας από το τι έχει ανεχθεί τόσες δεκαετίες) ο κόσμος να βράζει με το καλησπέρα της σεζόν, όμως το ορθό, το δίκαιο, το ποδοσφαιρικό είναι ακόμα και …τυχάρπαστοι ποδοσφαιριστές σαν αυτούς που μαζεύτηκαν τα τελευταία χρόνια με τοι που άνοιξαν τα μεταγραφικά παράθυρα θα έπρεπε να κριθούν αγωνιζόμενοι σε ΟΜΑΔΑ και όχι σε σύνολο δίχως την παραμικρή χημεία, γνώση, εξειδίκευση.

Δημήτρης Στρατής