Ο ντροπιαστικός... τρόμος στα εκτός έδρας

Μεγάλη η δυσαρέσκεια του κόσμου για τα αποτελέσματα σε Τρίπολη, Λάρισα.

Χρόνια ολόκληρα κοτζάμ Παναθηναϊκός ΤΡΕΜΕΙ (το γράφουμε και ντρεπόμαστε) όταν απομακρύνεται από το λεκανοπέδιο, ενώ εννιά φορές στις δέκα αν ο αντίπαλος προηγηθεί ξέρει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να χάσει αφού οι πράσινοι καταπλακώνονται από το βάρος της ευθύνης.

Είναι όμως τόσο δύσκολοι οι αντίπαλοι που πετυχαίνουν μπροστά τους οι πράσινοι εδώ και πολλά έτη; Μην τρελαινόμαστε κιόλας, από τη στιγμή που το ποδόσφαιρο έπαψε να είναι ανταγωνιστικό (στα 80ties και στα 90ties κάθε εκτός έδρας ματς ήταν ΠΟΛΕΜΟΣ για ΟΛΟΥΣ) και διαλύθηκαν τα πάντα προς όφελος ενός που κάθε σεζόν εποφθαλμιούσε τα εκατομμύρια του Τσάμπιονς Λιγκ (όταν αναπτύχθηκαν σχέσεις εξάρτησης, τρομοκρατίας, διαιτητολαγνείας και πάρε-δώσε δανεικών), το ενδιαφέρον ατόνησε και πολλοί σύλλογοι “έπεσαν”. Στην Ελλάδα έπαψαν να υπάρχουν ομάδες τίμιου μπάτζετ που αποτελούσαν “σκαλοπάτι” για την πρώτη τετράδα.

Κλαμπ τύπου Λάρισας, Ξάνθης, ΟΦΗ, Ηρακλή ακόμα και Ιωνικού-Πανιωνίου που μέσα στις έδρες τους μεγάλωναν την πίεση προς τους τοπ, κάνοντας τους μικρομεσαίους της βαθμολογίας να προσπαθούν περισσότερο στα μεταξύ τους παιχνίδια. Η γιγάντωση της “παράγκας”, των μαφιόζικων τακτικών, του ξεπλύματος χρήματος, της προσκόλλησης σωματείων στον ισχυρό (χειροπιαστά παραδείγματα του οικονομικού χάσματος που επικρατεί στη χώρα) συνετέλεσαν στην εξαφάνιση της “μεσαίας” ποδοσφαιρικής τάξης και στον αφανισμό των φτωχών.

Υπό αυτό το πρίσμα εξηγούνται οι τοξικές αντιδράσεις των Παναθηναϊκών προς την ίδια τους την ομάδα μετά τις γκέλες σε Αρκαδία, κάμπο, από σύνολα που φέτος θα παλέψουν για την παραμονή τους. Ουδείς περίμενε τέτοια εποχή το τριφύλλι να “κεντά”, αλλά δες και τι αντιπάλους ανάστησες λένε μεταξύ τους οι φίλαθλοι. Δεν έχουν κι άδικο εδώ που τα λέμε…

Δημήτρης Στρατής