Να γίνουν τα αυτονόητα

Παρότι ο Παναθηναϊκός χρησιμοποιεί αρκετά παιδιά που ξέρουν μπάλα στην 11άδα, η επιθετική προσέγγιση είναι προβληματική.

Η ομάδα ψάχνει να βάλει τη μπάλα μέσα στα αντίπαλα καρέ κοιτώντας να ευεργετήσει Καρλίτος-Μακέντα, παρά π.χ να χτυπήσει στα πόδια με τους σβέλτους Αϊτόρ, Χουανκάρ (που δεν έχουν ρυθμό), Χατζηγιοβάνη (που δεν έχει την εμπιστοσύνη του κόουτς) , κάτι που δεν την δικαιώνει.

Ίσως όταν ρολάρουν οι πράσινοι να καταφέρουν να αναγνωρίζουν, αποκωδικοποιούν, να χτυπούν ακαριαία τις αδυναμίες της άμυνας καλύτερα από κάθε άλλη ομάδα στην Ελλάδα μα σήμερα άπαντες αποτελούν αντι-παράδειγμα ετοιμότητας σε σημείο να βαριέσαι να τους παρακολουθήσεις από το …χασμουρητό.

Κι όμως το βιογραφικό των περισσότερων σε προϊδεάζει ότι σε καταστάσεις ένας εναντίον ενός ο προσωπικός τους αντίπαλος θα μπορούσε να εκτεθεί χάνοντας τη μπάλα, το πορτοφόλι ,το αμάξι, μπορεί και το …εσώρουχο του από την ευχέρεια που έχουν όλοι με το τόπι στα καλά τους σημεία. Σήμερα ουδείς μπορεί να δημιουργήσει καταστάσεις για τους συμπαίκτες του κι εκεί θα εστιάσει γι άλλη μια εβδομάδα ο Πογιάτος σε μια κρισιμότατη -για εκείνον-καμπή της χρονιάς. Το θέμα είναι ότι χωρίς σουτ, ρυθμό, φάσεις, αν δεν σε νιώσει ο αντίπαλος ο σκεπτικισμός για τη δυστοκία θα συνεχίζεται, φέρνοντας ακόμα περισσότερα μαύρα σύννεφα πάνω από το Κορωπί.

Οι πράσινοι σουτάρουν, ντριμπλάρουν, πλαγιοκοπούν, εφορμούν πολύ λιγότερες φορές απ’ ότι συνηθίζουν (σίγουρα) στις καθημερινές προπονήσεις και ουσιαστικά προκαλούν τους αντιπάλους να πάρουν κάτι από αυτούς. Το μεγαλύτερο μείον της ομάδας είναι ότι αποτυγχάνει να επιβληθεί ψυχολογικά, μεταφέροντας την ήττα στο μυαλό του αντιπάλου πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Πόσα χρόνια ακόμα πρέπει να περιμένουμε για να δούμε το αυτονόητο;

Δημήτρης Στρατής