Το δηλητήριο του παραγοντισμού και ο μεγάλος προσωπικός μας... μαζοχισμός

Αντίστροφη μέτρηση για να ξεκινήσει άλλο ένα πρωτάθλημα που είναι καταδικασμένο (και αυτό) περισσότερο να μας απασχολήσει για τα …γύρω-γύρω. Πέρσι ας πούμε περισσότερο μιλάγαμε για το VAR παρά για παίκτες, τακτικές.

Η τεχνολογία βοηθά αλλά δεν λύνει προβλήματα που έχουν να κάνουν με νοοτροπίες ριζωμένες στο μυαλό του Έλληνα από το 1997. Κάποιος θα πει ότι- χρόνια τώρα- τα λάθη των διαιτητών ήταν μέρος του παιχνιδιού.

Γενικά το άθλημα δεν έπαθε τίποτα ως σπορ από κακές διαιτησίες και εξόφθαλμα λάθη: χάρη στον τρόπο που διαιτητεύεται γιγαντώθηκε, ακριβώς γιατί οι ποδοσφαιρόφιλοι αναγνωρίζουν πως η διαιτησία (με τα λάθη και τις παραλείψεις της) δημιουργεί σασπένς.

Το πρόβλημα στη χώρα μας ήταν πως τα λάθη, ήταν τόσο μεγάλα, ώστε γέννησαν αμέσως την υποψία ότι δεν ήταν και ανθρώπινα.

Σε ένα κανονικό παιχνίδι (στο Ρεάλ – Μπαρτσελόνα π.χ.) ο ποδοσφαιρόφιλος βλέπει λάθη ανθρώπινα –δηλαδή κάτι που συνοδεύει το σπορ υποχρεωτικά.

Στο δικό μας παραγοντικό ποδόσφαιρο, στα λάθη των διαιτητών είδαμε την αρχή της ηγεμονίας αρχικά του Κόκκαλη και κατόπιν του Μαρινάκη! Με μια τέτοια ανάγνωση, ποδόσφαιρο δεν υπάρχει: το άθλημα δεν είναι τίποτα περισσότερο από το μέσο που ένας ισχυρός παράγοντας χρησιμοποιεί για να δείξει τη δύναμή του.

Ακόμα κι εμείς που εξακολουθούμε ν’ ασχολούμαστε καθημερινά με ποδοσφαιριστές, προπονητές, συστήματα, το κάνουμε από αγάπη στον Παναθηναϊκό, κατά τ’ άλλα έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είμαστε μεγάλοι μαζοχιστές!

Δημήτρης Στρατής