Η πικρή αλήθεια...

Το πιο πιθανό συνέβη. Δηλαδή; Προκρίθηκε η Μπριζ. Στο πρώτο παιχνίδι μίλησε η μαχητική ψυχή του Παναθηναϊκού και η έδρα, όμως στο δεύτερο πληρώθηκε η αδράνεια λίγων λεπτών.

Ο Αναστασίου είχε μερικές σκέψεις στο παιχνίδι που του βγήκαν. Αυτό που τον έστειλε αδιάβαστο ήταν η ανεπάρκεια ορισμένων παικτών του να υπηρετήσουν αυτό το επίπεδο. Ο Νίνης είναι παίκτης αργός πια. Κούφιος στο τρέξιμο και καλός στην πάσα. Το πρόσημο ναι μεν ήταν θετικό, ωστόσο κουράστηκε. Ο Πράνιτς μετά από ένα καλό ημίχρονο, δεν παρουσιάστηκε σοβαρός στην επανάληψη. Ο Λαγός, τον οποίο έχουν παρουσιάσει ως μέγα ταλέντο, εμένα μου φαίνεται πολύ λίγος. Όχι όσο αφορά στα προσόντα, αλλά στη σκέψη.

Ταυλαρίδης και Τριανταφυλλόπουλος έκαναν σχετικά καλό παιχνίδι, όμως τα 3 γκολ δεν αποφεύχθηκαν… Δεν τους χρεώνω τα γκολ γιατί κατά κύριο λόγο φταίγανε αυτοί που (δεν) πίεσαν την τελική πάσα. Μιλάμε για μπάλα φίλε. Με τα ψέματα και με Μπεργκ – Ζέκα σε μέτρια βραδιά (ειδικά ο πρώτος) δεν μπορείς να προκριθείς στο Τσου Λου.

Πανικοβλήθηκε και ο Αναστασίου μετά το πρώτο γκολ. Άλλαξε χωρίς λόγο το σύστημά του και έδωσε στην Μπριζ το δικαίωμα να χασομεράει με την μπάλα, όταν δεν ήταν επικίνδυνη. Μερικές φορές το σωστό, είναι να αλλάξεις τα πρόσωπα κι όχι τα συστήματα. Το 3-0 δεν είναι βαρύ. Η μετριότητα αρκετών ήταν αποθαρρυντική.