Παναθηναϊκός: Ο Φρανσίσκο δεν ήρθε απλώς για να σκοράρει – Ο πραγματικός του ρόλος

Και αυτό συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό λόγω του ακήρυχτου «σαμποτάζ» που εφαρμόζουν οι Αμερικανοί στην ευρωπαϊκή ήπειρο, απορροφώντας ολοένα και περισσότερους νεαρούς παίκτες.

Πλέον ακόμη και ταλεντάκια δεν έχουν την υπομονή να μείνουν στην Ευρώπη και να περιμένουν την ευκαιρία τους. Προτιμούν τα κολέγια πέρα από τον Ατλαντικό, όπου τα χρήματα είναι περισσότερα, η πίεση σε αρκετές περιπτώσεις μηδαμινή και, κυρίως, έχουν γύρω τους πολλούς εξειδικευμένους προπονητές, οι οποίοι στη Μέκκα του αθλήματος μπορούν να τους βοηθήσουν να εξελιχθούν και να γίνουν καλύτεροι.

Η πραγματικότητα αυτή έχει αλλάξει σε σημαντικό βαθμό και τον χάρτη του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Τα τελευταία χρόνια η μαζική εισαγωγή γρήγορων Αμερικανών γκαρντ και η ολοένα μεγαλύτερη ανάγκη για αθλητικότητα στη θέση έχουν εκτοπίσει τους Ευρωπαίους.

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και χώρες με σταθερή παραγωγή ταλέντου δυσκολεύονται πια να βρουν ένα πόιντ γκαρντ της προκοπής, ικανό όχι απλώς να οργανώσει, αλλά να κουβαλήσει μια ομάδα σε υψηλό επίπεδο.

Στα μέρη μας, Καλάθης και Σλούκας μοιάζουν πλέον με… οάσεις, κι ας ζυγώνουν τα 40, ενώ σε άλλες χώρες βλέπουμε τις εθνικές ομάδες να πορεύονται με νατουραλιζέ παίκτες προκειμένου να καλύψουν το κενό στη συγκεκριμένη θέση.

Με εξαίρεση τη Σερβία, ο Ευρωπαίος ηγετικός γκαρντ σπανίζει πια. Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον, όποιος σήμερα έχει «κοντούς» που μπορούν να κάνουν πραγματικά τη διαφορά, να δημιουργήσουν, να σκοράρουν και να καθοδηγήσουν, μπορεί να αισθάνεται ευτυχής.

Κάπου εδώ μπαίνει στην εξίσωση και ο Σιλβέν Φρανσίσκο. Ο Γάλλος έκανε πέρσι το step up στην καριέρα του και επιβραβεύτηκε με τον ερχομό του στην Αθήνα και την ευκαιρία να δοκιμάσει τις δυνάμεις του σε ένα περιβάλλον πολύ υψηλών απαιτήσεων.

Το βασικό ερώτημα είναι ξεκάθαρο: Θα καταφέρει αυτό που δεν μπόρεσαν να προσφέρουν Μπράουν και Σορτς στο πλευρό του Σλούκα;

Ο κάπτεν μεγαλώνει και είναι αυτονόητο πως χρειάζεται πλέον διαφορετική διαχείριση μέσα στη σεζόν. Ο Ζοτς δεν θα τον εξοντώσει αγωνιστικά και αυτό είναι κάτι που ο Παναθηναϊκός πρέπει να εκμεταλλευτεί, ώστε να έχει τον Σλούκα φρέσκο και ουσιαστικό όταν θα έρθουν τα παιχνίδια που πραγματικά κρίνουν τίτλους.

Για να μπορέσει, όμως, ο βετεράνος να βρει αυτά τα 10-12 ποιοτικά λεπτά ξεκούρασης που τόσο χρειάζεται, θα πρέπει ο Φρανσίσκο να μην «πνιγεί» από το βάρος των προσδοκιών και να μπορέσει να μεταφέρει στο υψηλότερο επίπεδο όσα έδειξε την προηγούμενη σεζόν.

Το ταλέντο, η ταχύτητα και η ικανότητα υπάρχουν. Εκείνο που μένει να φανεί είναι το πόσο γρήγορα θα προσαρμοστεί σε έναν σύλλογο στον οποίο κάθε παιχνίδι έχει απαιτήσεις, κάθε κατοχή μετράει και η πίεση για αποτέλεσμα είναι μόνιμη.

Αν τα καταφέρει, έχει καλώς και ο Παναθηναϊκός θα έχει βρει μια πολύ σημαντική λύση στην περιφέρειά του, αλλά και έναν παίκτη που μπορεί να προσφέρει διαφορετικά στοιχεία δίπλα στους υπόλοιπους γκαρντ.

Ειδάλλως, είναι πολύ πιθανό να ξαναδούμε Γκραντ και Ναν να αναλαμβάνουν για μεγάλα διαστήματα το κατέβασμα της μπάλας και την οργάνωση του παιχνιδιού, κάτι που δεν αποδείχθηκε ιδιαίτερα ευεργετικό τα δύο προηγούμενα χρόνια. Όχι επειδή οι δύο παίκτες δεν έχουν την ποιότητα να το κάνουν, αλλά επειδή έτσι απομακρύνονται αρκετές φορές από εκείνα που μπορούν να προσφέρουν καλύτερα μέσα στο παρκέ.

Για τον Παναθηναϊκό, επομένως, η περίπτωση του Φρανσίσκο έχει ενδιαφέρον όχι μόνο για όσα μπορεί να δώσει ο ίδιος, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο η παρουσία του μπορεί να επηρεάσει ολόκληρη τη λειτουργία της περιφέρειας. Αν καταφέρει να πάρει πάνω του σημαντικό κομμάτι της δημιουργίας και της οργάνωσης, θα βοηθήσει ταυτόχρονα τον Σλούκα να διαχειριστεί καλύτερα τις δυνάμεις του και τους Ναν-Γκραντ να χρησιμοποιηθούν περισσότερο εκεί όπου πραγματικά μπορούν να κάνουν τη διαφορά.

Και σε μια εποχή που οι πραγματικά ποιοτικοί γκαρντ γίνονται όλο και πιο δυσεύρετοι στην Ευρώπη, μια τέτοια εξέλιξη μόνο μικρή υπόθεση δεν θα είναι.

Δημήτρης Στρατής

Διάβασε όλα τα νέα για το μπάσκετ του Παναθηναϊκού