Ο Αταμάν έφυγε από τον Παναθηναϊκό, αλλά άφησε κάτι πιο μεγάλο από τίτλους

Παρότι ο Παναθηναϊκός έπαιξε άσχημα φέτος σε αρκετά κομμάτια της σεζόν, ο Τούρκος τεχνικός άφησε πίσω του πολλούς φίλους στην Αθήνα και αυτό είναι κάτι που πολύ δύσκολα κρύβεται. Αντίθετα, μάλλον θα φανεί καθαρά στην επόμενη φορά που θα επιστρέψει στο ΟΑΚΑ, εκεί όπου το δέσιμο με την εξέδρα και τον κόσμο χτίστηκε πολύ γρήγορα και πολύ έντονα.

Το θαύμα του 2024 εξακολουθεί να στέκεται σε πολύ ιδιαίτερη θέση στη σύγχρονη ιστορία του συλλόγου, ίσως ακόμη και πάνω από εκείνο της Μπολόνια το 2002. Τότε, ασφαλώς, η Κίντερ ήταν τεράστια ομάδα, αλλά και ο Παναθηναϊκός προερχόταν ήδη από μεγάλες επιτυχίες, είχε αθλητές «ψημένους» στον πρωταθλητισμό και έναν προπονητή κορυφαίου επιπέδου.

Αυτό όμως που συνέβη πρόπερσι είχε τελείως διαφορετική αφετηρία και γι’ αυτό μοιάζει ακόμη πιο εντυπωσιακό. Με 12 καινούργιους παίκτες, με καινούργιο προπονητή, με νέα αποδυτήρια και με μια ομάδα που έψαχνε χημεία, ελάχιστοι μπορούσαν να φανταστούν ότι θα φτάσει τόσο γρήγορα στην κορυφή.

Κι όμως, από την άνοιξη και μετά ο Παναθηναϊκός έπαιξε πραγματικά μεγάλη μπάλα, έβγαλε μπασκετική προσωπικότητα, ισοπέδωσε τη Φενέρ, τη Ρεάλ, και έφτασε σε εκείνη την επική «ανάποδη σκούπα» απέναντι σε ΟΣΦΠ/Λιόλιους, τη στιγμή μάλιστα που στην απέναντι πλευρά έμοιαζαν να γυαλίζουν ήδη τα μετάλλια του πρωταθλητή.

Και μαζί με όλα αυτά, ήρθαν και τα δύο κύπελλα, σε μια διαδρομή που είχε απέναντί της όχι μόνο αθλητικούς αντιπάλους, αλλά πολύ περισσότερα. Για κάποιους, αυτά ίσως ακούγονται υπερβολικά. Για όσους όμως έζησαν από κοντά εκείνη τη χρονιά, ξέρουν πολύ καλά τι ακριβώς συνέβη και πόσο δύσκολος ήταν ο δρόμος.

Πολλοί στάθηκαν στην καταγωγή του Αταμάν, έβαλαν μπροστά εθνικές ταυτότητες και προσπάθησαν να μικρύνουν όσα πέτυχε. Η Ιστορία, όμως, γράφει με άλλα κριτήρια και συνήθως δεν ξεγράφει εύκολα. Και στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει είναι το έργο. Και τι έγινε, λοιπόν, που φέτος ο Τούρκος τεχνικός τα βρήκε μπαστούνια από τη στιγμή που έχασε τον Λεσόρ, τον Γκριγκόνις, ενώ δεν του «βγήκαν» όπως θα περίμενε ο Μπράουν και ο Σορτς; Αυτά είναι μέσα στο παιχνίδι, είναι μέρος του επαγγελματικού αθλητισμού και συχνά κρίνουν ολόκληρες χρονιές.

Εκείνο που δεν πρόκειται να ξεχαστεί είναι ότι αυτός ο άνθρωπος κατάφερε να βγάλει δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους στον δρόμο πρόπερσι, να ενώσει τον κόσμο με την ομάδα με τρόπο σχεδόν εκρηκτικό και να χαρίσει στον Παναθηναϊκό ένα από τα πιο συγκινητικά ευρωπαϊκά βράδια που έχει ζήσει ποτέ η πράσινη οικογένεια. Τα δάκρυα χαράς εκείνης της άνοιξης δεν ήταν απλώς μια εικόνα επιτυχίας. Ήταν η απόδειξη ότι κάτι πολύ βαθύτερο είχε ξαναγεννηθεί. Και γι’ αυτό, ανεξάρτητα από το πώς τελείωσε η συνεργασία, ο Εργκίν Αταμάν θα παραμείνει πάντα, για πολύ κόσμο, ένας από εμάς.

Δημήτρης Στρατής

Διάβασε όλα τα νέα για το μπάσκετ του Παναθηναϊκού