ΑΗΔΙΑΣΑΜΕ ΚΑΙ ΣΤΟ GAME 3! ΠΑΡΩΔΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΠΙΠΕΔΟ...

Όπως στο Game 1, έτσι και στο Game 3 των τελικών, η διαιτησία δεν ήταν απλώς μια λεπτομέρεια του αγώνα. Ήταν παράγοντας που άλλαξε την εικόνα, τον ρυθμό και την ψυχολογία του παιχνιδιού, σε μια βραδιά όπου ο Παναθηναϊκός έβλεπε κάθε προσπάθεια επιστροφής να σταματά πάνω σε σφυρίγματα που προκάλεσαν τεράστια οργή.

Το Τριφύλλι προσπάθησε να μείνει όρθιο, προσπάθησε να πλησιάσει, να βρει ρυθμό, να βγάλει άμυνες, να πάρει αποφάσεις μέσα από την ένταση του ντέρμπι. Κάθε φορά όμως που ο Παναθηναϊκός έδειχνε ότι μπορεί να ξαναμπεί πραγματικά στη διεκδίκηση, ερχόταν ένα σφύριγμα, μια επαφή που μετατρεπόταν σε φάουλ, μια φάση που άλλαζε κατοχή, μια απόφαση που έκοβε τα πόδια.

Η εικόνα ήταν εξοργιστική. Ο Παναθηναϊκός έπαιζε με νύχια και με δόντια για να κρατηθεί μέσα στο ματς, αλλά από την άλλη πλευρά η γραμμή των σφυριγμάτων έμοιαζε να λειτουργεί σαν τοίχος. Φάουλ-φαντάσματα στη μία πλευρά, ανοχή στην άλλη, και ένα παιχνίδι που αντί να κριθεί από τους παίκτες, μπήκε ξανά σε διαδικασία αλλοίωσης ρυθμού.

Με τέτοια διαφορά στις βολές (32-13), με τον Ολυμπιακό να πηγαίνει συνεχώς στη γραμμή και τον Παναθηναϊκό να ψάχνει το αυτονόητο σε πολλές φάσεις, ήταν σχεδόν αδύνατο για τους «πράσινους» να φύγουν με τη νίκη από το ΣΕΦ. Όχι γιατί δεν πάλεψαν. Όχι γιατί δεν είχαν στιγμές. Αλλά γιατί το παιχνίδι δεν άφησε ποτέ την ομάδα του Εργκίν Αταμάν να αναπνεύσει κανονικά.

Η διαιτησία δεν άφησε τον Παναθηναϊκό να χτίσει μομέντουμ. Δεν του επέτρεψε να ακουμπήσει πάνω στην άμυνά του. Δεν του έδωσε το δικαίωμα να μετατρέψει την πίεση σε ανατροπή. Και όταν ένα ντέρμπι κρίνεται σε τέτοια ένταση, κάθε σφύριγμα που κόβει ρυθμό γίνεται μαχαιριά.

Το πιο εξοργιστικό δεν ήταν μόνο τα λάθη. Ήταν η συνολική αίσθηση. Η αίσθηση ότι κάθε φορά που ο Παναθηναϊκός πήγαινε να σηκώσει κεφάλι, κάτι γινόταν για να τον ξαναρίξει κάτω. Και αυτό, σε τελικό πρωταθλήματος, δεν μπορεί να περάσει στα ψιλά.

Διάβασε όλα τα νέα για το μπάσκετ του Παναθηναϊκού