Η αλήθεια για τον Παναθηναϊκό του Αταμάν

Ο κόουτς, μετά το θαύμα του 2024, δείχνει πια ανόρεχτος, κορεσμένος, ξενερωμένος, σαν να θεωρεί ότι η αποστολή του στην Αθήνα ολοκληρώθηκε.

Φέτος ο προπονητής είχε στη διάθεσή του μια πανάκριβη ομάδα, αλλά αυτό από μόνο του δεν σήμαινε ότι δεν μπορούσε να αποτύχει. Τα σημάδια μιας πιθανής αποτυχίας δεν ήταν λίγα, γι’ αυτό άλλωστε υπήρξαν αρκετά καμπανάκια στη διάρκεια του χειμώνα.

Η απουσία βαρβάτου σέντερ, το ηλικιακό μεγάλωμα παικτών όπως ο Γκραντ και ο Σλούκας, η μεγάλη εξάρτηση από τον Ναν, η απουσία ουσιαστικής προετοιμασίας το καλοκαίρι, αλλά και το ταξίδι σε άλλη ήπειρο για λόγους μάρκετινγκ, λειτούργησαν ως αγκάθια σε μια σεζόν που εξαρχής είχε δυσκολίες.

Υπήρξαν δομικά και κατασκευαστικά προβλήματα, την ώρα που εξακολουθείς να δέχεσαι και το γνωστό «κυνηγητό» από Ευρωπαίους και… Λιόλιους, κάτι που κάνει την εξίσωση ακόμη πιο σύνθετη.

Είδαμε πως ο Αταμάν θέλησε να κερδίσει τα play off της Ευρωλίγκας κυρίως με την επίθεση, με ένα μπάσκετ προβλέψιμο, υπερβολικά ηρωικό, που στηρίχθηκε πολύ στο ένστικτο και λιγότερο στην προσαρμογή. Σε επίπεδο παιχνιδιού ο σύλλογος έκανε βήματα προς τα πίσω σε σχέση με το 2024.

Από τότε δεν ανέδειξε κανέναν παίκτη, ενώ η απόδοση αρκετών έμοιαζε να φθίνει, όπως του Μήτογλου, του Καλαϊτζάκη και του Σαμοντούροφ. Την ίδια στιγμή, η προσαρμογή του Τούρκου στα ελληνικά μας χούγια, με ασταμάτητες διαμαρτυρίες, νεύρα και γκρίνια επί παντός επιστητού, μόνο απαρατήρητη δεν μπορεί να περάσει.

Και υπάρχει και κάτι ακόμη. Το να κερδίζεις πάντα με τον ίδιο τρόπο δεν σε κάνει αυτομάτως ανίκητο· πολλές φορές μαρτυρά ότι προσπαθείς ξανά και ξανά να καλύψεις αδυναμίες που δεν μπορείς αλλιώς να θεραπεύσεις. Εκεί ακριβώς αρχίζουν τα δύσκολα για έναν οργανισμό που καλείται να αποφασίσει αν θα επιμείνει ή αν ήρθε η στιγμή να αλλάξει σκοπιά.

Δημήτρης Στρατής

Διάβασε όλα τα νέα για το μπάσκετ του Παναθηναϊκού