Ξανά μπάσκετ; Ναι, αλλά ο κόσμος του Παναθηναϊκού θέλει ΙΣΟΝΟΜΙΑ

Το ελληνικό μπάσκετ βρίσκεται αντιμέτωπο με μια κατάσταση που δεν χωρά πια κάτω από το χαλί. Και όσο οι υπεύθυνοι σιωπούν, τόσο η νοσηρή πραγματικότητα παγιώνεται.

Την περασμένη Κυριακή, στο δεύτερο παιχνίδι των τελικών της Basket League, δεν παρακολουθήσαμε απλώς έναν αγώνα. Παρακολουθήσαμε ένα φαινόμενο που έχει επαναληφθεί πολλές φορές τα τελευταία χρόνια, αλλά αυτή τη φορά ξεπέρασε κάθε προηγούμενο: μια διαιτησία που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί απλώς προβληματική – ήταν προκλητική. Ήταν το σημείο όπου η ανοχή μετατρέπεται σε ανοικτή αμφισβήτηση του θεσμού.

Ο Παναθηναϊκός κράτησε σταθερή γραμμή

Μέσα σε ένα τριήμερο έντασης και θολών μηνυμάτων, η ομάδα του Παναθηναϊκού έδειξε ξεκάθαρη στάση: θέλησε το πρωτάθλημα να κριθεί μέσα στο παρκέ, όχι στα γραφεία ή στα υπουργικά συμβούλια. Στάθηκε σύμφωνη με τις κυβερνητικές παρεμβάσεις που επεδίωκαν να διασφαλίσουν την ομαλή συνέχιση των τελικών και απέδειξε με τη στάση της ότι προτεραιότητα έχει το ίδιο το παιχνίδι – όχι τα παρασκήνια.

Και τελικά, παρά τα εμπόδια, οι τελικοί συνεχίζονται. Όμως, όσο η μπάλα γυρίζει στο γήπεδο, υπάρχει κάτι πολύ πιο σοβαρό που κανείς δεν αγγίζει. Το πραγματικό «αγκάθι» του ελληνικού μπάσκετ δεν είναι ούτε τα επεισόδια, ούτε η τοξικότητα στις κερκίδες. Είναι η θεσμική αφωνία. Είναι η αίσθηση πως οι αγώνες δεν κρίνονται από το ταλέντο ή την προσπάθεια, αλλά από σφυρίγματα που καταλήγουν να καθορίζουν αποτελέσματα.

Η ηχηρή απουσία της ΕΟΚ

Σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, ο πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης, Βαγγέλης Λιόλιος, είναι ουσιαστικά άφαντος. Ενώ το θέμα έχει φτάσει στα δελτία ειδήσεων και η κοινή γνώμη βοά, εκείνος επιλέγει να μην τοποθετηθεί. Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό απ’ όλα. Όχι μόνο λείπει η παρουσία, λείπει και η αίσθηση δικαιοσύνης, η βασική αρχή κάθε αθλητικής διοργάνωσης: ότι στο τέλος θα νικήσει αυτός που το αξίζει.

Η σιωπή της Ομοσπονδίας δεν είναι απλώς απουσία. Είναι θέση. Είναι επιλογή να μην αναγνωρίσεις το πρόβλημα. Και αυτή η στάση, ειδικά σε τέτοιες στιγμές, ισοδυναμεί με συνενοχή.

Τι πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα

Ο Παναθηναϊκός – και κάθε ομάδα που σέβεται τον εαυτό της – δεν μπορεί και δεν θα μείνει απαθής. Οι επόμενες εβδομάδες θα δείξουν αν υπάρχει βούληση να προστατευτεί το άθλημα ή αν θα αφεθεί να βυθιστεί ακόμα περισσότερο στην απαξίωση. Όμως το μήνυμα πρέπει να είναι ξεκάθαρο: δεν μπορείς να χτίσεις μέλλον στο μπάσκετ όταν αγνοείς την πιο κραυγαλέα αδικία.

Αν πραγματικά αγαπάμε το παιχνίδι, αν ενδιαφερόμαστε για την πρόοδο του ελληνικού μπάσκετ, τότε πρέπει να πάψουμε να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε. Γιατί ο «ελέφαντας στο δωμάτιο» δεν είναι απλώς ογκώδης – έχει ήδη καταπατήσει τα πάντα γύρω του.

Διάβασε όλα τα νέα για το μπάσκετ του Παναθηναϊκού