Παναθηναϊκός: Ο... δυνάστης Αταμάν

Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία έτη με το κλαμπ να παραδίδεται σε κόουτς ισχνών βιογραφικών (Κάτας, Βόβορας, Πρίφτης) οι (όποιες) φίρμες ένιωσαν απελευθερωμένες από έναν τεχνικό…τύραννο που θα απαιτούσε τρέξιμο κι έντονο πρέσινγκ στην άμυνα.

Αυτή η επιλογή, δηλαδή το να μην πολυκουράζουμε τα χαρισματικά παιδιά και να πάρουμε ότι μπορούμε από το ταλέντο τους (πρόχειρα μας έρχονται στο νου ο Νεμάνια Νέντοβιτς και ο Ντουέιν Μπέικον) μπορεί να έφερε μερικές νίκες αλλά η γενική σούμα ήταν άθλια!

Ο Πάμπλο Λάσο στην Ρεάλ Μαδρίτης πάντα επιδίωκε οι σχέσεις του με τους παίκτες να είναι άριστες.

Όμως αν τα χαρισματικά παιδιά δεν κάνουν σε κάποια παιχνίδι τη διαφορά, οι προπονητές αυτοί μπλέκουν: ο Λάσο μπορεί να πήρε Ευρωλίγκες αλλά στην Ισπανία έχασε τίτλους που ενόχλησαν τους οπαδούς με αποτέλεσμα να υπάρχει δυσαρέσκεια προς το πρόσωπό του κατά καιρούς.

Μπορεί η Ρεάλ του να κέρδιζε κούπες όμως το ότι στηριζόταν στα κέφια των παικτών της φαινόταν: έβγαζε μάτια για την ακρίβεια. Μία ομάδα που στηρίζεται μόνο σε αυτό, μπορεί να κερδίσει ευρωπαϊκά. Είναι όμως μία καλή ομάδα;

Οπότε…Αταμάν!

Δημήτρης Στρατής

Διάβασε όλα τα νέα για το μπάσκετ του Παναθηναϊκού