Η διπλή αποχώρηση από τον Εξάστερο και το «αλλά»

Συμφωνούμε πως ο Ιωάννης κι ο Σέρβος ήταν οι πιο ταλαντούχοι του περσινού ρόστερ, δύο από τους αθλητές που το performance τους είχε ξεχωριστό βάρος.

Δυσκολευόμασταν να δούμε τους πράσινους να πετυχαίνουν αγωνιστικούς τους στόχους χωρίς αυτούς τους δύο σε καλή κατάσταση.

Εκεί ήταν το κλειδί. Ο Παναθηναϊκός ήταν γαντζωμένος πάνω σε παίκτη με αδύναμο μυϊκό σύστημα και τον κάπτεν του που πιθανότατα τον Δεκέμβρη είχε μετανιώσει που το περασμένο καλοκαίρι είχε ανανεώσει.

Ο σύλλογος δεν εμφανίστηκε έξυπνος για να διαχειριστεί πράγματα χωρίς αυτούς στην εξίσωση.

Οι αντικαταστάτες τους μπορεί να μην έχουν …λουσάτο όνομα όμως ουδείς μπορεί να τους απαγορεύσει την θετική σκέψη ότι μετά από λίγο καιρό μπορούν να εξελιχθούν σε «μάνες του λόχου» και ηγέτες.

Ο Γκριγκόνις π.χ εχει υποδειγματικό positioning και καυτό καρπό. Τα υποδειγματικά σκριν του Γκουντάιτις είναι μέρος της γενικότερης τάσης που εντοπίζεται στη κίνηση μακριά από τη μπάλα.

Ο Ουίλιαμς είναι περισσότερο «παιγμένος» στην Ευρωλίγκα από τον Οκάρο και ο Ουόλτερς ξέρει την θέση του πλέι μέικερ καλύτερα από τον…Μέικον.

Το μειονέκτημα τους είναι ότι όλοι θα περπατήσουν καινούργια, ανεξερεύνητα, συναισθηματικά μονοπάτια αφού την πίεση που θα δεχθούν στο Μαρούσι δεν την έχουν ξαναγευτεί στην καριέρα τους.

Δημήτρης Στρατής

Διάβασε όλα τα νέα για το μπάσκετ του Παναθηναϊκού