Βέργης για Παπαπέτρου: «Γι' αυτό ήθελε να φύγει...»

Ο δημοσιογράφος Βασίλης Βέργης, σχολίασε στο sdna.gr, την αποχώρηση του Ιωάννη Παπαπέτρου από τον Παναθηναϊκό.

Αναλυτικά όσα αναφέρει:

Όταν αποχώρησε από τον Παναθηναϊκό ο Νεμάνια Νέντοβιτς έγραψα σε τούτη τη γωνιά ότι «Μόνος χαμένος δεν βγαίνει ο ΠΑΟ, αρκεί να…»

Το «αρκεί να…» επιβεβαιώθηκε με τη μεταγραφή του Μάριους Γκριγκόνις και συνολικά με την πολύ καλή, έως τώρα, ενίσχυση του Εξάστερου στις θέσεις «1» και «2», εκεί που υπέφερε στη δημιουργία τα δύο τελευταία χρόνια.

Όταν δεν προχώρησε η μεταγραφή του Νικ Καλάθη έγραψα σε τούτη τη γωνιά «Χίλιες φορές ‘’ΠΑΟ του Ράντονιτς’’ παρά ‘’ΠΑΟ του Καλάθη’’…». Όπως χτίζεται ο Παναθηναϊκός μόνο κακό δεν είναι ότι μοιράζει τα «λεφτά του Καλάθη» σε υλικά τα οποία επιλέγονται βάση της μπασκετικής φιλοσοφίας του προπονητή του. Καθ’ εικόνα και ομοίωση.

Όμως θα μου επιτρέψετε να πω ότι η αποχώρηση του Ιωάννη Παπαπέτρου ΔΕΝ έχει σχέση με τα παραπάνω. Κι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ακόμη κι αν αύριο το πρωί ο Παναθηναϊκός καταφέρει να πάρει… τον Χεζόνια μέσα από τα χέρια της Ρεάλ. Λέμε τώρα…

Το «αντίο» του Παπαπέτρου πληγώνει ποικιλοτρόπως τον Παναθηναϊκό. Μπορεί να ήταν ένα «βελούδινο διαζύγιο» το οποίο έβγαλε εκατέρωθεν εκτίμηση και σεβασμό, φανερώνοντας το ήθος και των δύο πλευρών με τις δημόσιες τοποθετήσεις τους, όμως αυτό δεν αλλάζει την πραγματικότητα.

Ο Ιωάννης, ένα παλικάρι 28 ετών στην καλύτερη φάση της καριέρας του, ΗΘΕΛΕ να αποχωρήσει παρά το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός επέστρεψε στην κανονικότητα. Ο Παπαπέτρου κουράστηκε από την τελευταία διετία στον Εξάστερο, κουράστηκε και από όσα άσχημα βίωσε στο εγχώριο σπορ και θέλησε να φύγει. Για να πάει κάπου όπου θα σκέφτεται μόνο το  μπάσκετ, θα απολαύσει ξανά το άθλημα και βέβαια όλα τούτα όχι σε κάποια «μεγάλη» και ζάμπλουτη ομάδα αλλά σε μια ομάδα που είναι «πάμπλουτη» στον πάγκο της έχοντας τον Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς.

Πιο «φανερό» δεν θα μπορούσε να γίνει από την πλευρά του Παπαπέτρου. Πήγε στον Ζοτς για να ευχαριστηθεί ξανά το άθλημα που αγαπάει, όχι μόνο τη δουλειά που τον έκανε ευκατάστατο.

Ο Παναθηναϊκός δεν μπόρεσε να του προσφέρει αυτή την «ανάσα», αυτή τη διέξοδο, αν προτιμάτε αυτή τη φρεσκάδα για νέα αρχή. Και τούτο δεδομένα είναι «ήττα». Γιατί μιλάμε για τον (πρώην) αρχηγό του. Ένα παιδί που μπήκε μπροστά στα πολύ δύσκολα και σήκωσε όλο το βάρος μιας βασανιστικής για τον σύλλογο διετίας.

Αν ο Ράντονιτς δεν καιγόταν να τον κρατήσει; Δεν το ξέρω. Το υποθέτω, παρόλο που δεν μπορώ να βρω κάποιο λόγο να μη θέλει ένας προπονητής παίκτη 28 ετών με τόσες εμπειρίες και δυνατότητες. Δεν γνωρίζω αν προσπάθησε έστω να τον πείσει να αλλάξει γνώμη. Το ρεπορτάζ πάντως αναφέρει ότι ο προπονητής και ο τεχνικός διευθυντής δεν έφεραν αντίρρηση για το «αντίο», καθώς είχαν αποφασίσει να διανείμουν διαφορετικά στο ρόστερ το ένα εκατ. ευρώ που έπαιρνε ο Ιωάννης.

Σίγουρα πάντως για το συγκεκριμένο «αντίο» δεν ισχύει η ρήση «Το μοναστήρι να είναι καλά και από καλόγερους…» Όταν το εν λόγω «μοναστήρι» αρχίζει να ξεμένει από καταξιωμένους  Έλληνες «καλόγερους», τότε η αποχώρηση του ΑΡΧΗΓΟΥ του είναι βαριά και δύσκολη υπόθεση, όσο «βελούδινα» κι αν την διαχειρίστηκαν. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μία απολύτως συνειδητή απόφαση του ίδιου του αθλητή.

Καλή επιτυχία στον Ιωάννη. Και πάνω απ΄όλα ας απολαύσει ξανά το μπάσκετ. Η Εθνική ομάδα τον χρειάζεται χαρούμενο και δυνατό.

Οσο για τον Παναθηναϊκό; Θα φανεί στην πράξη αν έπραξαν συνετά Ράντονιτς και Πεδουλάκης σε αυτή την περίπτωση. Το παρκέ είναι καθρέφτης για όλα…

Διάβασε όλα τα νέα για το μπάσκετ του Παναθηναϊκού