Τσαρτσαρής: «Με τον Διαμαντίδη δεν κοιμόμασταν από την πίεση κι ας είχαμε κατακτήσει τα πάντα»

Ο Κώστας Τσαρτσαρής «βούτηξε» στο χρονοντούλαπο της δικιάς του μπασκετικής ιστορίας στο gazzetta.gr σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη.

Διαβάστε παρακάτω:

Τι θυμάσαι όταν γυρίζεις τον εαυτό σου πίσω στην εποχή που ζούσες στην Βέροια;

«Παιδικά χρόνια γεμάτα αθλητισμό! Είτε αυτό είχε να κάνει με ποδόσφαιρο στην αυλή του σχολείου ή στην γειτονιά, είτε με μία αυτοσχέδια σιδερένια μπασκέτα που είχε φτιάξει ο θείος μου, που ασχολούνταν με την σιδηρουργία. Η πλάκα ήταν ότι την κρεμούσα σε ένα κάγκελο, με αποτέλεσμα να κατεδαφίζεται όταν το σουτ δεν έμπαινε άγγιχτο και έκανε τον κακό χαμό στην γειτονιά! Έπαιξα και βόλεϊ, έκανα και στίβο και συγκεκριμένα άλμα εις ύψος με διακρίσεις, ασχολήθηκα και με το παραδοσιακό άθλημα της πόλης, το χάντμπολ, στο οποίο αποδείχτηκε ότι ήμουν καλός… Και λόγω του ύψους και της αθλητικότητας που είχα, αλλά και της εύκολης αφομοίωσης των καταστάσεων που χαρακτήριζαν τον αθλητισμό…»

Και πως δεν ασχολήθηκες πιο σοβαρά με αυτό;

«Λόγω ενός περίεργου περιστατικού! Σε μία προπόνηση έπεσα κατά λάθος πάνω σε ένα συνομήλικο αλλά πολύ πιο μικρόσωμο παιδί, το οποίο υπέστη διάσειση! Φοβήθηκα τόσο πολύ που σηκώθηκα κι έφυγα! Οπότε το χάντμπολ τελείωσε για μένα εκείνη την ημέρα…»

Η ζωή σου ήταν γεμάτη αθλητισμό, απ’ ότι καταλαβαίνω…

«Κατά 80%! Το υπόλοιπο 20% ήταν κοινωνική ζωή και λίγο… σχολείο! Πιο πολύ με το μπάσκετ ασχολούμουν, βέβαια… Να φανταστείς ότι είχα φτιάξει μία αυτοσχέδια μπασκετούλα με χειροτεχνία και την είχα κρεμάσει πάνω σε ένα δοκάρι κι έπαιζα συνέχεια με μπαλάκι του πινγκ-πονγκ. Συχνά-πυκνά χτυπούσε το κουδούνι και ήταν οι ένοικοι του από κάτω διαμερίσματος, οι οποίοι ήθελαν να διαμαρτυρηθούν στους γονείς μου για τον σαματά σε ώρα κοινής ησυχίας!»

Η συνέχεια (πατήστε κλικ εδώ)

Διάβασε όλα τα νέα για το μπάσκετ του Παναθηναϊκού